8.8.10

Δεν είν' ο κόσμος σου αυτός είναι διαφορετκός, σου' χα πει μια νυχτιά θυμάμαι
Πώς ό,τι φαίνεται είναι αλλιώς κι ό,τι φτιάχνεις ο ουρανός,
μια βροχή, μια φωτιά, φοβάμαι

Ήταν τα λόγια σου γλυκά και τα φιλιά σου πικρά
τα ταξίδια μεγάλα τα φτερά σου μικρά
είχες φουρτούνα στα μάτια και μια πλημμύρα στην κόγχη
ένα σου χάδι δυο ζωές ένα σου ναι δυο όχι
βρήκα μια θάλασσα κρυφή ήπια μια θάλασσα στυφή
μου 'κανε δώρο ένα ξερόβραχο η ζωή
κι εγώ σ' αυτή μια τελευταία αναπνοή
κι ένα βυθό για κρεβάτι κι άνοιξα υδάτινο δρόμο
στο μονοπάτι του εφιάλτη
και μ' έβγαλε έξω απ' το μπουκάλι (φοβάμαι)
με μια ζάλη παστρικιά κι ένα βρώμικο μυαλό
πάλι (να 'μαι) στο ίδιο παιχνίδι ξανά
έγινε η σέντρα κι είχαμ' όλοι μας τα χέρια ανοιχτά...

Δεν υπάρχουν σχόλια: