8.8.10

Δεν είν' ο κόσμος σου αυτός είναι διαφορετκός, σου' χα πει μια νυχτιά θυμάμαι
Πώς ό,τι φαίνεται είναι αλλιώς κι ό,τι φτιάχνεις ο ουρανός,
μια βροχή, μια φωτιά, φοβάμαι

Ήταν τα λόγια σου γλυκά και τα φιλιά σου πικρά
τα ταξίδια μεγάλα τα φτερά σου μικρά
είχες φουρτούνα στα μάτια και μια πλημμύρα στην κόγχη
ένα σου χάδι δυο ζωές ένα σου ναι δυο όχι
βρήκα μια θάλασσα κρυφή ήπια μια θάλασσα στυφή
μου 'κανε δώρο ένα ξερόβραχο η ζωή
κι εγώ σ' αυτή μια τελευταία αναπνοή
κι ένα βυθό για κρεβάτι κι άνοιξα υδάτινο δρόμο
στο μονοπάτι του εφιάλτη
και μ' έβγαλε έξω απ' το μπουκάλι (φοβάμαι)
με μια ζάλη παστρικιά κι ένα βρώμικο μυαλό
πάλι (να 'μαι) στο ίδιο παιχνίδι ξανά
έγινε η σέντρα κι είχαμ' όλοι μας τα χέρια ανοιχτά...

14.6.10

Απο το "Μονόγραμμα" του Ελύτη...

"Στά νερά ένα ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες
Τών Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα , δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.

...
Έχω δεί πολλά καί η γή μές’απ’τό νού μου φαίνεται ωραιότερη
Ώραιότερη μές στούς χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή,ωραιότερα
Τά μπλάβα των ισθμών καί οί στέγες μές στά κύματα
Ωραιότερες οί αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τά βουνά
τής θάλασσας

Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί

Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !"

9.3.10

25.2.10

Αυτό που μοιάζει φυλακή
είναι το πέταγμά σου
που ’χει φτερά μα δεν μπορεί
να κόψει τα δεσμά σου

Πάρε το φως του έρωτα
μαχαίρι απ’ την καρδιά μου
Άσε τη γη για τους πολλούς
και πέτα εδώ κοντά μου