10.5.09

"Με το πέρασμα του χρόνου, το βιβλίο της ζωής του καθενός, διογκώνεται τόσο πολύ, που είναι πια αδύνατο να διαβαστεί ολόκληρο. Τότε έρχεται η ώρα της επιλογής. Μερικοί διαβάζουν τις πρώτες σελίδες για να μάθουν πώς ήταν νέοι. Άλλοι διαβάζουν τις μεταγενέστερες για να μάθουν πώς ήταν στα πιο πρόσφατα χρόνια τους. Ορισμένοι όμως έπαψαν πια να διαβάζουν. Εγκατέλειψαν το παρελθόν. Αποφάσισαν πως ό,τι κι αν ήταν χθες, πλούσιοι ή φτωχοί, μορφωμένοι ή αμόρφωτοι, περήφανοι ή ταπεινοί, ερωτευμένοι ή ανέραστοι, δεν έχει σημασία. Οι άνθρωποι αυτοί περπατούν με το λυγερό βάδισμα της νιότης τους. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μάθει να ζουν σ'ένα κόσμο δίχως μνήμη".
("Τα όνειρα του Αϊνστάιν" - Άλαν Λάιτμαν)

2 σχόλια:

Franky είπε...

Το δικό μας βιβλίο πάντως, φιλενάδα, είναι ακόμα σχετικά μικρό. Οπότε το διαβάζουμε άνετα! Και περπατάμε ακόμα με το λυγερό βάδισμα της νιότης μας. Άντε, και με ένα καροτσάκι για παρέα!

julsmusicbox είπε...

Ναι, ναι...καλύτερα με καροτσάκι...δεν το συζητώ!!! Καλημερούδια!