19.5.09

Radiohead αγαπημένοι...

Η τεμπελιά και η βλακεία πάνε δημόσιο!

Εντάξει...το ξέρουμε όλοι οτι οι δημόσιες υπηρεσίες είναι γεμάτες απο κόσμο που θέλει να αράξει, βαριέται την ζωή του και είναι βαλμένοι να μας ταλαιπωρούν..Οχι όλοι, οι περισσότεροι σίγουρα! Ομως αν τύχει να έχεις τέτοιες συναλλαγές στην επαρχία τραβάς τα μαλλιά σου! Γιατί και η τεμπελιά και η βλακεία έχουν τα όρια τους! Πας λοιπόν στο ΚΤΕΟ να κλείσεις ραντεβού Παρασκευή 12 το μεσημέρι...και βλέπεις 6 γραφεία ΚΑΙ ΤΑ 6 ΑΔΕΙΑ! Μα και τα 6! Πας στον προϊστάμενο και είναι ο μόνος που δουλεύει! Του λες τι θέλεις και οτι δεν υπάρχει κανείς και πουθενά και εκπλήσσεται...σιγά που δεν ξέρει..
Την Δευτέρα που ξαναπάς, ειναι 8.30 το πρωϊ οπότε τουλάχιστον είναι στα γραφεία τους, αλλά αυτός που σε εξυπηρετεί κάνει διάλειμμα 5 λεπτών κάθε φορά που εξυπηρετεί 2-3 άτομα. Κουράζεται κάθε τέταρτο..καταλαβαίνετε...
Και σήμερα πας στο ΙΚΑ και ξεχειλίζει το ποτήρι. Δίνω λοπόν θεωρημένο φωτοαντίγραφο απο ΚΕΠ της Αθήνας και η υπάλληλος κολλάει γιατί δεν ξέρει αν ισχύει το έγγραφο που είναι θεωρημένο στην Αθήνα! Δεν μπορώ να σκεφτώ καμία πιο ηλίθια απορία! Και σε καθυστερεί γιατί πρέπει να ρωτήσει...και η διπλανή της που μιλάει και χασκογελάει ασταμάτητα στο τηλέφωνο, της απαντά με θράσος "δεν μπορώ να σου μιλήσω τώρα, δεν βλέπεις οτι μιλάω?". Και οσο γίνονται αυτά και κρατιέμαι να μην εκραγώ, παραδίπλα είναι ένας παππούς τον οποίο η άλλη εργαζόμενη τον διαολοστέλνει να πάει να πάρει νούμερο προτεραιότητας, ενώ δεν έχει κόσμο άλλο πριν απο αυτόν! Τι τον ταλαιπωρείς βρε ηλίθια τον καημενούλη τον παππού?
Ενα πράγμα τους χρειάζεται...να γίνει ένα κλίκ και να βρεθούν σε ιδιωτική επιχείρηση που να τρέχουν και να μην φτάνουν. Να θέλουν ενα δεκάλεπτο να φάνε και να μην βρίσκουν. Να τρέμουν συνέχεια τον υπεύθυνο που θα κρίνει την δουλειά τους και θα τους αγχώνει για το αν θα έχουν και αύριο δουλειά. Γιατί η αχαριστία και το θράσος τους για τις συνθήκες εργασίας τους δεν έχει όρια!

10.5.09

"Με το πέρασμα του χρόνου, το βιβλίο της ζωής του καθενός, διογκώνεται τόσο πολύ, που είναι πια αδύνατο να διαβαστεί ολόκληρο. Τότε έρχεται η ώρα της επιλογής. Μερικοί διαβάζουν τις πρώτες σελίδες για να μάθουν πώς ήταν νέοι. Άλλοι διαβάζουν τις μεταγενέστερες για να μάθουν πώς ήταν στα πιο πρόσφατα χρόνια τους. Ορισμένοι όμως έπαψαν πια να διαβάζουν. Εγκατέλειψαν το παρελθόν. Αποφάσισαν πως ό,τι κι αν ήταν χθες, πλούσιοι ή φτωχοί, μορφωμένοι ή αμόρφωτοι, περήφανοι ή ταπεινοί, ερωτευμένοι ή ανέραστοι, δεν έχει σημασία. Οι άνθρωποι αυτοί περπατούν με το λυγερό βάδισμα της νιότης τους. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μάθει να ζουν σ'ένα κόσμο δίχως μνήμη".
("Τα όνειρα του Αϊνστάιν" - Άλαν Λάιτμαν)