7.2.09

Κατάλαβα οτι ήρθες για να αλλάξεις την ζωή μου για πάντα απο τον 2ο κιόλας μήνα...όταν μου "τελείωνε" η ενέργεια που είχα ως σώμα καθημερινά, πάρα πολύ εύκολα.. Ηθελες να ασχολούμε λίγο με τα άλλα και πολύ με το φαγητό και τον ύπνο μου...για σένα.. Και κάθε μήνα ζητούσες όλο και περισσότερο απ΄τον χρόνο μου...και συνέχεια μίκραινε η λίστα με αυτά που μπορούσα να κάνω.. Και γω που είμαι ένα εγωϊστικό πλάσμα δεν προβληματίστηκα στιγμή.. Παραξενευόμουν μόνο..πολύ...όπως σε κάθε τι καινούργιο ! Και όταν πλησίαζε ο καιρός κάθε μέρα φαινόταν να έχει άπειρες ώρες...πότε θα σε αντίκρυζα επιτέλους? Πώς ήσουν? Ήταν όλα φυσιολογικά ? Αγάπη, αγχός, αγωνία, ανυπομονησία, ατέλειωτη αναμονή...όλα Α.. Και ήρθες επιτέλους!!!! Ενα πλασματάκι χιλιοφασκιομένο, κλεισμένο στην κουβερτούλα και τον εαυτό του, παρατηρούσες τις πρώτες ωρες τα πάντα με περιέργια χωρίς όρεξη για ομιλίες ή φαγητό...που ήρθα?...έλεγες... γιατί με βγάλατε απο την ζεστούλα και την ησυχία μου? Τι είστε όλοι εσείς πάνω απ'το κεφάλι μου που με επεξεργάζεστε και με φωτογραφίζετε? Κι έμεινα να κοιτάω σαν χαζή αυτό το θαύμα με τις ώρες... Και να αναρωτιέμαι...πώς εγώ νόμιζα οτι εχω βιώσει την ευτυχία ξανά?

2 σχόλια:

Nanouk είπε...

Πόσπ γλυκό και τρυφερό... Διαβάζοντας το πήγα πίσω στον καιρό της αναμονής... Και να που τώρα είναι πια κοντά μας, ανθρωπάκι με τα όλα του, γέννημα αγάπης και σεβασμού... Μου λείπετε τα μάλλα...

http://julsmusicbox.blogspot.com/ είπε...

ανθρωπάκι μα τα όλα του...χε χε... και μας μας λείπεις nanouka!!!