19.2.09

Καλώδια, παντού δίπλα μου καλώδια...
γκρι, μαύρα, άσπρα, κίτρινα...
Συνδέουν το τηλέφωνο με το modem, το modem με το laptop,
το τηλέφωνο με την καρδιά μου, το laptop με την επικοινωνία,
με ό,τι δείχνει τόσο μακρινό...
ΚΑΛΩΔΙΑ... άχαρα ΚΑΛΩΔΙΑ...
μεταφέρουν τα αισθήματά μου, τις σκέψεις, τις χαρές,
τις ανησυχίες, την καθημερινότητα...
προσπαθούν να καλύψουν το κενό...προσπαθούν να μικρύνουν την απόσταση...
τι ΑΧΑΡΟ να εξαρτάσαι απο ΚΑΛΩΔΙΑ...

17.2.09

Μου χαμογελάς και εξαφανίζεται ο,τι αρνητικό, όποια κούραση.
Αποκτώ δύναμη υπερφυσική, αντέχω τα πάντα, όλα γίνονται όμορφα.
Πέρα απο σένα τίποτα...

11.2.09

"Ξέρω τα κύματα μια μέρα αυτά τα βράχια
Θα τα διαλύσουν θα τα κάνουν όλα σκόνη
Θα έρχεται εκείνο το κορίτσι να ξαπλώνει
Πάνω στην άμμο και θα τραγουδάει τάχα

Ότι θα έρθω από μακριά κι εγώ σε λίγο
Ότι θα μείνουμε εκεί μαζί για πάντα
Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα
Θα λέω ψέματα πως δε θα ξαναφύγω..."

7.2.09

Σ' ένα μαξιλάρι-φεγγαράκι
το παιδί μου αποκοιμήθηκε.
Όλη η πλάση στις μύτες των ποδιών
κοιτάζει απ’ το παράθυρό μας,
κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.
Όλα τ’ αστέρια,
μια μυγδαλιά ανθισμένη αστέρια
μπρος στο παράθυρό μας,
κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.
Ο θεός των σπουργιτιών και των παιδιών,
πίσω από μια κουρτίνα λουλουδένια,
κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.
Σιγά, μανούλα, σιγά.
Θα το ξυπνήσεις.
Τι θόρυβο που κάνει
η πορτούλα της καρδιάς σου
καθώς ανοιγοκλείνει
στον κήπο της χαράς.



( "Πρωινό άστρο" Γ. Ρίτσος )
Γεια σας γλαράκια που πετάτε πάνω απ΄το σπίτι μου κάθε πρωί...
Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο. Σ' ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.Kοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας.
Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια. Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα: δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα. Δίπλα, η καρέκλα με την πελώρια ψάθα. Xάμου, στ' άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μου σάνταλα. Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο.
Γεννήθηκα για να 'χω τόσα. Δεν μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ. Aπό το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε. Mόνο που 'ναι πιο δύσκολο. Kι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ' αγγίξεις οπόταν η φύση σού υπακούει. Kι από τη φύση - αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της.

( "O Μικρός Ναυτίλος", Οδ. Ελύτης )

Κατάλαβα οτι ήρθες για να αλλάξεις την ζωή μου για πάντα απο τον 2ο κιόλας μήνα...όταν μου "τελείωνε" η ενέργεια που είχα ως σώμα καθημερινά, πάρα πολύ εύκολα.. Ηθελες να ασχολούμε λίγο με τα άλλα και πολύ με το φαγητό και τον ύπνο μου...για σένα.. Και κάθε μήνα ζητούσες όλο και περισσότερο απ΄τον χρόνο μου...και συνέχεια μίκραινε η λίστα με αυτά που μπορούσα να κάνω.. Και γω που είμαι ένα εγωϊστικό πλάσμα δεν προβληματίστηκα στιγμή.. Παραξενευόμουν μόνο..πολύ...όπως σε κάθε τι καινούργιο ! Και όταν πλησίαζε ο καιρός κάθε μέρα φαινόταν να έχει άπειρες ώρες...πότε θα σε αντίκρυζα επιτέλους? Πώς ήσουν? Ήταν όλα φυσιολογικά ? Αγάπη, αγχός, αγωνία, ανυπομονησία, ατέλειωτη αναμονή...όλα Α.. Και ήρθες επιτέλους!!!! Ενα πλασματάκι χιλιοφασκιομένο, κλεισμένο στην κουβερτούλα και τον εαυτό του, παρατηρούσες τις πρώτες ωρες τα πάντα με περιέργια χωρίς όρεξη για ομιλίες ή φαγητό...που ήρθα?...έλεγες... γιατί με βγάλατε απο την ζεστούλα και την ησυχία μου? Τι είστε όλοι εσείς πάνω απ'το κεφάλι μου που με επεξεργάζεστε και με φωτογραφίζετε? Κι έμεινα να κοιτάω σαν χαζή αυτό το θαύμα με τις ώρες... Και να αναρωτιέμαι...πώς εγώ νόμιζα οτι εχω βιώσει την ευτυχία ξανά?

5.2.09

Welcome my dearest music box!!!