3.12.09

Διώξε τη λύπη παλικάρι,
πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι...

26.11.09

25.11.09

Μέσα στον κήπο της δικιάς μου μοναξιάς
κάτι πουλιά πετούν πάνω απ' τη στάχτη
που άφησε πίσω του όταν έφυγε ο νοτιάς και
μου τραγουδάνε η αγάπη θα 'ρθει, θα 'ρθει

Μέσα στους τοίχους της μικρής μου φυλακής
κάποιος διαβάζει της παλάμης μου το χάρτη
βλέπει τους δρόμους της χαμένης μου ζωής και
μου τραγουδάει η αγάπη θα 'ρθει, θα 'ρθει

Θα 'ρθει, ένα απόγευμα ζεστό, θα μπει στον κήπο αυτό
όλο το φως που υπάρχει
θα 'ρθει, μ' ένα ποδήλατο λευκό, θα κοιταχτεί μέσ' στο νερό
και θα ρωτάει να μάθει...
Πότε γέμισε ο κήπος με πουλιά, πόσο είχε λείψει εκεί μακριά
ποιος θα φροντίζει τ' άνθη

Μέσα στον κήπο της δικιάς μου μοναξιάς
κάτι παιδιά που γκρέμισαν το φράχτη
μου 'παν σε είδαν πάλι απ' έξω να περνάς και
έπειτα είπαν η αγάπη θα 'ρθει, θα 'ρθει

Θα 'ρθει, ένα απόγευμα ζεστό...

Μέσα στους τοίχους της μικρής μου φυλακής...

7.11.09

Ενσυναίσθηση....τι ωραία λέξη!!!

22.10.09

Διάβασα...."καλλιτέχνης" συνεπάγεται έναν "πολεμιστή" ο οποίος διαθέτει ταλέντο και αισθητικά κριτήρια, εκφράζεται επειδή το έχει ανάγκη, δεν επαναπαύεται στις ευκολίες του και είναι διατεθειμένος να "βουτάει" ψυχικά.
Αυτά δια στόματος Lolek... Πολύ χάρηκα!
A heart that's full up like a landfill
A job that slowly kills you
Bruises that won't heal

You look so tired and unhappy
Bring down the government
They don't, they don't speak for us
I'll take a quiet life
A handshake of carbon monoxide

No alarms and no surprises...
Silent, silent...

19.10.09

23.9.09

Γράφει λοιπόν -και με εκφράζει απόλυτα- ο Ντίτμαρ Ντατ...
"Υπάρχουν δύο πιθανότητες: η μία είναι οτι θα κυριαρχήσει η συνείδηση και εμείς, οι άνθρωποι, θα δημιουργήσουμε ένα φυσικό δρυμό ελευθερίας και αυτοδιάθεσης για όλους, το μοναδικό περιβάλλον που μπορούμε άλλωστε να διατηρήσουμε ζωντανή την συνείδηση.. Η άλλη πιθανότητα είναι οτι η συνείδηση θα χαθεί και ούτε εμείς, ούτε οι απόγονοί μας θα είμαστε ποτέ ευτυχισμένοι και μαζί θα έχουμε χάσει τη δυνατότητα αντίληψης αυτής της ελευθερίας. Δεν θα καταλαβαίνουμε τίποτα, θα αλλάξει ο κόσμος κι εμείς θα παίζουμε με τα κινητά μας..."

19.8.09

19.5.09

Radiohead αγαπημένοι...

Η τεμπελιά και η βλακεία πάνε δημόσιο!

Εντάξει...το ξέρουμε όλοι οτι οι δημόσιες υπηρεσίες είναι γεμάτες απο κόσμο που θέλει να αράξει, βαριέται την ζωή του και είναι βαλμένοι να μας ταλαιπωρούν..Οχι όλοι, οι περισσότεροι σίγουρα! Ομως αν τύχει να έχεις τέτοιες συναλλαγές στην επαρχία τραβάς τα μαλλιά σου! Γιατί και η τεμπελιά και η βλακεία έχουν τα όρια τους! Πας λοιπόν στο ΚΤΕΟ να κλείσεις ραντεβού Παρασκευή 12 το μεσημέρι...και βλέπεις 6 γραφεία ΚΑΙ ΤΑ 6 ΑΔΕΙΑ! Μα και τα 6! Πας στον προϊστάμενο και είναι ο μόνος που δουλεύει! Του λες τι θέλεις και οτι δεν υπάρχει κανείς και πουθενά και εκπλήσσεται...σιγά που δεν ξέρει..
Την Δευτέρα που ξαναπάς, ειναι 8.30 το πρωϊ οπότε τουλάχιστον είναι στα γραφεία τους, αλλά αυτός που σε εξυπηρετεί κάνει διάλειμμα 5 λεπτών κάθε φορά που εξυπηρετεί 2-3 άτομα. Κουράζεται κάθε τέταρτο..καταλαβαίνετε...
Και σήμερα πας στο ΙΚΑ και ξεχειλίζει το ποτήρι. Δίνω λοπόν θεωρημένο φωτοαντίγραφο απο ΚΕΠ της Αθήνας και η υπάλληλος κολλάει γιατί δεν ξέρει αν ισχύει το έγγραφο που είναι θεωρημένο στην Αθήνα! Δεν μπορώ να σκεφτώ καμία πιο ηλίθια απορία! Και σε καθυστερεί γιατί πρέπει να ρωτήσει...και η διπλανή της που μιλάει και χασκογελάει ασταμάτητα στο τηλέφωνο, της απαντά με θράσος "δεν μπορώ να σου μιλήσω τώρα, δεν βλέπεις οτι μιλάω?". Και οσο γίνονται αυτά και κρατιέμαι να μην εκραγώ, παραδίπλα είναι ένας παππούς τον οποίο η άλλη εργαζόμενη τον διαολοστέλνει να πάει να πάρει νούμερο προτεραιότητας, ενώ δεν έχει κόσμο άλλο πριν απο αυτόν! Τι τον ταλαιπωρείς βρε ηλίθια τον καημενούλη τον παππού?
Ενα πράγμα τους χρειάζεται...να γίνει ένα κλίκ και να βρεθούν σε ιδιωτική επιχείρηση που να τρέχουν και να μην φτάνουν. Να θέλουν ενα δεκάλεπτο να φάνε και να μην βρίσκουν. Να τρέμουν συνέχεια τον υπεύθυνο που θα κρίνει την δουλειά τους και θα τους αγχώνει για το αν θα έχουν και αύριο δουλειά. Γιατί η αχαριστία και το θράσος τους για τις συνθήκες εργασίας τους δεν έχει όρια!

10.5.09

"Με το πέρασμα του χρόνου, το βιβλίο της ζωής του καθενός, διογκώνεται τόσο πολύ, που είναι πια αδύνατο να διαβαστεί ολόκληρο. Τότε έρχεται η ώρα της επιλογής. Μερικοί διαβάζουν τις πρώτες σελίδες για να μάθουν πώς ήταν νέοι. Άλλοι διαβάζουν τις μεταγενέστερες για να μάθουν πώς ήταν στα πιο πρόσφατα χρόνια τους. Ορισμένοι όμως έπαψαν πια να διαβάζουν. Εγκατέλειψαν το παρελθόν. Αποφάσισαν πως ό,τι κι αν ήταν χθες, πλούσιοι ή φτωχοί, μορφωμένοι ή αμόρφωτοι, περήφανοι ή ταπεινοί, ερωτευμένοι ή ανέραστοι, δεν έχει σημασία. Οι άνθρωποι αυτοί περπατούν με το λυγερό βάδισμα της νιότης τους. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μάθει να ζουν σ'ένα κόσμο δίχως μνήμη".
("Τα όνειρα του Αϊνστάιν" - Άλαν Λάιτμαν)

22.3.09

Απόψε βιάζομαι, πρέπει να διεκπεραιώσω πολλές υποθέσεις ακόμα, όπως, λόγου χάρη: να παραμερίσω όλη τη λησμονιά και στη θέση της ν' ακουμπήσω μια μικρή ανεμώνη..
(Τ. Λειβαδίτης)

11.3.09

ΠΕ - ΠΕ - ΠΕΡΑΣΑ!!!! ΣΤΟΝ - ΣΤΟΝ - ΣΤΟΝ ΑΣΕΠ! Να θες να βγεις και να το γλεντησεις, να γίνεις λιώμα και να μην μπορείς γιατί είσαι στην ξενιτιά... ΠΕ ΠΕ ΠΕΡΑΣΑΑΑΑΑΑ!!!

19.2.09

Καλώδια, παντού δίπλα μου καλώδια...
γκρι, μαύρα, άσπρα, κίτρινα...
Συνδέουν το τηλέφωνο με το modem, το modem με το laptop,
το τηλέφωνο με την καρδιά μου, το laptop με την επικοινωνία,
με ό,τι δείχνει τόσο μακρινό...
ΚΑΛΩΔΙΑ... άχαρα ΚΑΛΩΔΙΑ...
μεταφέρουν τα αισθήματά μου, τις σκέψεις, τις χαρές,
τις ανησυχίες, την καθημερινότητα...
προσπαθούν να καλύψουν το κενό...προσπαθούν να μικρύνουν την απόσταση...
τι ΑΧΑΡΟ να εξαρτάσαι απο ΚΑΛΩΔΙΑ...

17.2.09

Μου χαμογελάς και εξαφανίζεται ο,τι αρνητικό, όποια κούραση.
Αποκτώ δύναμη υπερφυσική, αντέχω τα πάντα, όλα γίνονται όμορφα.
Πέρα απο σένα τίποτα...

11.2.09

"Ξέρω τα κύματα μια μέρα αυτά τα βράχια
Θα τα διαλύσουν θα τα κάνουν όλα σκόνη
Θα έρχεται εκείνο το κορίτσι να ξαπλώνει
Πάνω στην άμμο και θα τραγουδάει τάχα

Ότι θα έρθω από μακριά κι εγώ σε λίγο
Ότι θα μείνουμε εκεί μαζί για πάντα
Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα
Θα λέω ψέματα πως δε θα ξαναφύγω..."

7.2.09

Σ' ένα μαξιλάρι-φεγγαράκι
το παιδί μου αποκοιμήθηκε.
Όλη η πλάση στις μύτες των ποδιών
κοιτάζει απ’ το παράθυρό μας,
κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.
Όλα τ’ αστέρια,
μια μυγδαλιά ανθισμένη αστέρια
μπρος στο παράθυρό μας,
κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.
Ο θεός των σπουργιτιών και των παιδιών,
πίσω από μια κουρτίνα λουλουδένια,
κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.
Σιγά, μανούλα, σιγά.
Θα το ξυπνήσεις.
Τι θόρυβο που κάνει
η πορτούλα της καρδιάς σου
καθώς ανοιγοκλείνει
στον κήπο της χαράς.



( "Πρωινό άστρο" Γ. Ρίτσος )
Γεια σας γλαράκια που πετάτε πάνω απ΄το σπίτι μου κάθε πρωί...
Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο. Σ' ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.Kοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας.
Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια. Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα: δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα. Δίπλα, η καρέκλα με την πελώρια ψάθα. Xάμου, στ' άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μου σάνταλα. Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο.
Γεννήθηκα για να 'χω τόσα. Δεν μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ. Aπό το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε. Mόνο που 'ναι πιο δύσκολο. Kι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ' αγγίξεις οπόταν η φύση σού υπακούει. Kι από τη φύση - αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της.

( "O Μικρός Ναυτίλος", Οδ. Ελύτης )

Κατάλαβα οτι ήρθες για να αλλάξεις την ζωή μου για πάντα απο τον 2ο κιόλας μήνα...όταν μου "τελείωνε" η ενέργεια που είχα ως σώμα καθημερινά, πάρα πολύ εύκολα.. Ηθελες να ασχολούμε λίγο με τα άλλα και πολύ με το φαγητό και τον ύπνο μου...για σένα.. Και κάθε μήνα ζητούσες όλο και περισσότερο απ΄τον χρόνο μου...και συνέχεια μίκραινε η λίστα με αυτά που μπορούσα να κάνω.. Και γω που είμαι ένα εγωϊστικό πλάσμα δεν προβληματίστηκα στιγμή.. Παραξενευόμουν μόνο..πολύ...όπως σε κάθε τι καινούργιο ! Και όταν πλησίαζε ο καιρός κάθε μέρα φαινόταν να έχει άπειρες ώρες...πότε θα σε αντίκρυζα επιτέλους? Πώς ήσουν? Ήταν όλα φυσιολογικά ? Αγάπη, αγχός, αγωνία, ανυπομονησία, ατέλειωτη αναμονή...όλα Α.. Και ήρθες επιτέλους!!!! Ενα πλασματάκι χιλιοφασκιομένο, κλεισμένο στην κουβερτούλα και τον εαυτό του, παρατηρούσες τις πρώτες ωρες τα πάντα με περιέργια χωρίς όρεξη για ομιλίες ή φαγητό...που ήρθα?...έλεγες... γιατί με βγάλατε απο την ζεστούλα και την ησυχία μου? Τι είστε όλοι εσείς πάνω απ'το κεφάλι μου που με επεξεργάζεστε και με φωτογραφίζετε? Κι έμεινα να κοιτάω σαν χαζή αυτό το θαύμα με τις ώρες... Και να αναρωτιέμαι...πώς εγώ νόμιζα οτι εχω βιώσει την ευτυχία ξανά?

5.2.09

Welcome my dearest music box!!!